โรคติดเชื้อที่คิดว่าไกลตัว หรือผื่นผิวหนังที่คิดว่าหายเองได้ แต่แท้จริงแล้วอาจเป็น “ฝีดาษวานร” โรคติดต่อที่แพร่กระจายจากการสัมผัสใกล้ชิด และอาจก่อให้เกิดความรุนแรง หากไม่ดูแลให้ถูกวิธีแต่แรก

ฝีดาษวานร (Monkeypok)
โรคติดเชื้อไวรัสในกลุ่มPoxvirus เป็นการติดเชื้อจากสัตว์สู่คน เป็นโรคประจำถิ่นในทวีปแอฟริกา แต่ปัจจุบันเริ่มพบในแถบยุโรปมากขึ้น

อาการที่พบ
ไข้ ปวดศีรษะ ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ และต่อมน้ำเหลืองโต จากนั้นจะเกิดผื่นหรือตุ่มที่ผิวหนัง ซึ่งอาจพัฒนาเป็นตุ่มน้ำ ตุ่มหนอง และตกสะเก็ด อาการส่วนมากจะเป็นอยู่ 2-3 สัปดาห์แล้วหายไปได้เอง

การติดต่อจากสัตว์สู่คน
ติดต่อโดยการสัมผัสกับสัตว์ที่มีเชื้อโดยตรง เช่น ถูกกัดหรือข่วน หรือการรับประทานเนื้อสัตว์ที่ติดเชื้อที่ไม่มีการปรุงสุก

การติดต่อจากคนสู่คน
ติดต่อโดยการสัมผัสจากผู้ติดเชื้อโดยตรง รวมถึงการมีเพศสัมพันธ์กับผู้ที่ติดเชื้อ และสามารถติดต่อผ่านการหายใจละอองฝอย หรือสิ่งของที่ผู้ติดเชื้อสัมผัส

กลุ่มเสี่ยง

• ผู้ติดเชื้อเอชไอวี
• บุคลากรทางการแพทย์
• ผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือด และผู้ป่วยมะเร็งอวัยวะต่าง ๆ รวมถึงผู้ที่ได้รับการรักษาด้วยยาเคมีบำบัดหรือรังสีรักษาในการรักษาโรคมะเร็ง
• เด็ก
• ผู้ป่วยกลุ่มโรคแพ้ภูมิตัวเอง
• ผู้ที่ได้รับการปลูกถ่ายไขกระดูก และผู้ที่ได้รับการปลูกถ่ายอวัยวะ

การวินิจฉัยและการรักษา
แพทย์วินิจฉัยจากอาการเสี่ยงรวมกับการซักประวัติการสัมผัส

เทคโนโลยี

เทคโนโลยี PCR(Polymerase Chain Reaction) ในการตรวจหาสารพันธุกรรมของไวรัส เก็บตัวอย่างจากตุ่มที่ผิวหนัง สารคัดหลั่งจากแผล และนำส่งไปยังห้องปฏิบัติการที่ได้รับการรับรองเพื่อทำการตรวจ

การป้องกันโรคฝีดาษลิง
หลีกเลี่ยงการสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ที่มีผื่น ตุ่ม สารคัดหลั่งของผู้ที่สงสัยติดเชื้อโดยตรง หลีกเลี่ยงการทานเนื้อสัตว์ที่ไม่ปรุงสุก และล้างมือด้วยสบู่และน้ำสะอาด หรือเจลแอลกอฮอล์